دوشنبه 18 فروردین 1399

از همدیگر معذرت بخواهیم

  • زمان مطالعه : 3 دقیقه
  • 0 نظر
از همدیگر معذرت بخواهیم

چرا معذرت خواهی نمی‌کنیم؟ این سوال مهمی است که سال‌ها از روی آن می گذرد؛ اما به جوابی که بتوان در آن به نتیجه عملی دست یافت نرسیده‌ایم. برای رسیدن به پاسخ باید یک موج راه بیافتد. نخستین موج‌ها نیز باید توسط رسانه‌ها رخ دهد. در این صورت است که مخاطب نگاهش به رسانه‌ها تغییر می‌کند. وقتی نگاه تغییر کند باعث جلب توجه و در نهایت اعتماد خواهدشد. در این صورت است که می‌توان جامعه را هر چه بهتر و سریع‌تر برای یک زندگی درست و ایده‌آل آماده کنیم که البته کار بزرگی خواهد بود. از طرف دیگر برای یافتن پاسخ این سوال باید یک نگاه روانشناس و مشاور تربیتی نیز داشته باشیم. چه اتفاقی در ما رخ می‌دهد که نمی‌خواهیم از هم عذرخواهی کنیم؟ باید کاری کرد تا جامعه متوجه این موضوع شود که از یک بیماری رنج می‌برد. به باور بسیاری از جامعه‌شناسان اکثر مردم ایران بر این تصور هستند هیچ ایرادی ندارند و تمام مشکلاتی که وجود دارد از سوی دولت و حکومت و حتی اطرافیان است. در صورتی که بد نیست کمی هم به خودمان نگاه کنیم.

برهمین اساس لازم است روانشناس‌ها، جامعه‌شناس‌ها، معلم‌ها، ورزشکارها، اساتید دانشگاه و... دور هم جمع شوند و این موضوع که بسیار حائز اهمیت است را مورد بررسی علمی قرار دهند. در قانون و حتی در دین داریم که ذره‌ای خیر باعث خیر و ذره‌ای شر باعث شر می‌شود. بنابراین باید با منطق سراغ بی‌منطقی رفت. به قول افلاطون اگر کسی بخواهد فلسفه را رد کند باید فلسفه بداند. لازم است تا قشرهای مختلف جامعه با هم به بحث و تبادل نظر بپردازند و به جواب‌هایی درباره اینکه چرا از هم معذرت خواهی نمی‌کنیم برسیم. بعد از رسیدن به پاسخ است که می‌توان وارد گامی بعدی یعنی نهادهای آموزشی شد. چون آموزش معذرت خواهی از زمان مهدکودک تا دانشگاه باید ادامه داشته باشد؛ اما متاسفانه در حال حاضر می‌بینید که در این مسیر با فاجعه عدم آموزش درست در این زمینه رو به رو هستیم.

اگر فرهنگ معذرت خواهی در جامعه جا بیافتد و به این موضوع پرداخته شود و در بحث‌های اجتماعی برای خود جایی باز کند در این صورت است که روح، آمادگی تلطیف شدن را خواهد داشت و برای مردم و برای همدیگر حق قائل خواهیم شد. در این زمان است که هر فرد به دنبال روش‌هایی در رفتار و کردار خود می‌گردد که کمتر مجبور شود عذرخواهی کند. در حال حاضر ما با جامعه‌ای رو به رو هستیم که «غلدرمنشانه» است. همه ما می‌دانیم معذرت خواهی خوب است و در پس زمینه ناخودآگاهمان متوجه این موضوع هستیم؛ اما نمی‌خواهیم معذرت خواهی کنیم که چنین احساسی در درون همه ما به آموزش برمی‌گردد.

 
 

کارشناسان آموزش نیز بر این باورند آموزش ادب و ادب داشتن در کشورهای مختلف متفاوت است. لازم است غیر از فرهنگ‌های بومی، دراینباره فرهنگ رسمی داشته باشیم و درباره آن صحبت و آموزش‌های دقیق و حساب شده داده شود. کشوری مانند افغانستان که ظاهرش پر است از خشونت، بمب گذاری، طالبان و... اما وقتی پای برنامه‌ها و نحوه صحبت کردن‌شان بنشینید خواهید فهمید چقدر با همدیگر بهتر و باادب‌تر برخورد می‌کنند و در کلام‌شان از واژه‌های زیبا استفاده می‌کنند. به طوری که شما از شنیدن آنها لذت خواهید برد. در فرهنگ تاجیکستان هم به این موضوع برخواهید خورد. فرهنگ اروپایی هم در این زمینه بسیار قوی است. مثلا در کشور آلمان کسی توی حرف دیگری به هیچ وجه نمی‌پرد اگر این اتفاق هم رخ دهد اصلا جواب او را نمی‌دهند. این نوع تربیت از همان ابتدای کودکی به آنها آموزش داده شده.

این موضوع را به راحتی می‌توانید در محتوای کتاب‌های رسمی زبان‌های مختلف متوجه شوید که در ابتدا به شما آموزش می‌دهند چطور احوال پرسی کنید؟ بار اول چطور برخورد داشته باشید؟ خواسته‌تان را چطور مطرح کنید؟ چطور معذرت خواهی کنید؟ و... بحث ادب و ادب اجتماعی در فرهنگ‌های مختلف، مسائلی است که می‌توان با عناوین مختلف به آن پرداخت و از آنها درس گرفت.

به باور بسیاری از فعالان در این حوزه با توجه به شرایط امروز جامعه‌مان پایه و اساس نوع تربیتی و آموزشی را باید تغییر داد. وقتی این پایه تغییر کند به صورت خودکار روبنا هم عوض می‌شود. البته باید به این نکته تاکید کرد در اینجا منظور از مخاطب فقط مردم نیستند و مسئولان را هم شامل می‌شود. در این سال‌های اخیر چند بار مسئولان دولت‌های گوناگون معذرت خواهی کرده‌اند؟ مردم و مسئولان هر دو مهم هستند. مسئولان باید مردم را بشناسند و درباره آنها و نحوه رفتارشان قانون‌گذاری کنند. باید مجلس را درباره مسائل اصلی کشور متوجه کرد و از این طرف هم مردم باید به درستی عمل کنند. مهم نیست کجا زندگی می‌کنیم. مهم این است در آپارتمان‌مان چطور زندگی می‌کنیم. نمی‌شود گفت به ما ربطی ندارد. وقتی در زندگی شخصی‌مان به سبک درستی از رفتار و منش دست پیدا کنیم آنوقت است که می‌توان امیدوار بود این رفتار درست به تمام جامعه و کشور سرایت کند.

 



  4     +   =   چهار